Dorastanie nastolatka jest wyzwaniem dla całego otoczenia, ponieważ dziecko przechodzi okres gwałtownych, fizjologicznych, poznawczych, behawioralnych i emocjonalnych zmian. Od nastolatków oczekuje się, iż uda im się osiągnąć 5 podstawowych celi: 1) uniezależnienie od rodziców, 2) osiągniecie dojrzałości seksualnej, 3)rozwinięcie nowych, głębszych rówieśniczych związków, 4) wytworzenie własnej osobowości, 5) zaplanowanie kariery.

Skala problemów okresu dorastania będzie większa w przypadku dojrzewania nastolatka z ADHD. Dzieje się tak między innymi dlatego, że nastolatki z ADHD częściej niż ich rówieśnicy cierpią z powodu depresji, izolacji społecznej, niskiego poczucia własnej wartości, problemów z nauką. Każdego dnia są uwikłane w wiele nieprzyjemnych sytuacji, mających miejsce zarówno w szkole jak i w domu.

W czasie warsztatu spróbujemy zastanowić się jakie techniki motywacyjne lub edukacyjne możemy zastosować by skłonić nastolatków do współpracy w szkole. Spróbujemy się zastanowić na jakich poziomach możemy wpływać na to by młodzież zdecydowała się zmienić swój sposób postępowania i zaczęła realizować zadania związane z chodzeniem do szkoły.

Pierwszym poziomem, który postaramy się zanalizować będzie gotowość do zmiany (terapia motywacyjna) - Jednym ze sposobów rozumienia związku pomiędzy zmianą i motywacją jest uważanie motywacji za podstawę zmiany dokonywanej przez pacjenta. Można tak myśleć, między innymi. dlatego, że poziom motywacji pacjenta jest bardzo dobrym predyktorem wyników leczenia. Zastanowimy się jak osiągnąć wysoki poziom motywacji do zmiany opisany w modelu „ready, willing and able” – co oznacza, że istnieją przynajmniej 3 kluczowe aspekty motywacji: gotowość, chęć, zdolność do zmiany. Zastanowimy się jakie interwencje możemy tutaj zastosować. Innym istotnym czynnikiem związanym z myśleniem o możliwym działaniu jest teoria Barlowa o poczuciu własnej skuteczności. Zastanowimy się kiedy jesteśmy gotowi do działania, bo wierzymy w swoje możliwości, a kiedy ocena sytuacji zmusza nas do rezygnacji choćby z próby rozwiązania problemu.

Możemy próbować zwiększać zaangażowanie nastolatków stosując wiele technik behawioralnych kształtowania pożądanych zachowań. W „naszym arsenale” powinny więc znaleźć się pochwały, nagrody, systemy żetonowe, dawanie uwagi za pozytywne zachowania. Są to metody z pewnością skuteczne, czego dowodem jest korzystanie przez wiele firm z systemów żetonowych za korzystanie z ich usług. Niemniej jednak nie zawsze będą to działania odpowiednie. Niedawno przeprowadzona metaanaliza 128 badań wykazała, że zewnętrzne nagrody powodują obniżeni poziomu wykonywania zadań przez osoby, które mają wewnętrzną motywację do działania (Deci, Koestner, Ryan, 1999). Dla kogoś, kto zajmuje się terapią czy edukacją jest to nader ważna kwestia, ponieważ by przezwyciężyć ten problem trzeba zwiększyć zakres autonomii jednostki. Pozwala się na przykład uczniowi samodzielnie decydować o tym, co, jak i kiedy robić – oczywiście, w granicach rozsądku. Innym sposobem jest utożsamienie celów terapii z celami indywidualnymi rodziny.

W przypadku pracy z nastolatkiem bardzo często czynnikiem blokującym współpracę jest nieuwzględnienie, że dziecko weszło w inną fazę rozwojową, w czasie której musi zrealizować pięć podstawowych celów: uniezależnienie od rodziców, osiągniecie dojrzałości seksualnej, rozwinięcie nowych, głębszych związków z rówieśnikami, wytworzenie własnej osobowości, zaplanowanie kariery. By móc zrealizować powyższe cele musi „zbuntować się” przeciwko autorytetom, a najbardziej bezpieczną formą będzie bunt na terenie rodziny lub szkoły. Wielu rodziców czy nauczycieli ma problemy z przejściem z etapu całkowitej kontroli i pełnej konsekwencji do etapu dzielenia zasad na nienegocjowalne i takie w których możemy dopuścić pewne odstępstwa.

DLACZEGO WARTO BYĆ UCZESTNIKIEM ORGANIZOWANYCH PRZEZ NAS WARSZTATÓW: